|
Mijn naam is Ria
Koreman, geboren in 1968 te Leiden, beroep:
Kunstschilder.
Mijn bedrijf draagt de naam SharePaint, destijds bedacht
omdat het gestart is als maatschappelijk initiatief. Nog
steeds is de naam SharePaint passend omdat het mijn
missie is om zoveel mogelijk moois te delen in de
wereld. Ieder nieuw kunstwerk maakt de wereld een stukje
mooier. Jarenlang (en nog regelmatig) heb ik (privé)
schilderles gevolgd bij (grote) leermeesters in de
klassieke schildertechnieken. Een bewuste keuze, in
plaats van te kiezen voor een opleiding aan een
kunstacademie. Noem mij autodidact.
Het is alweer jaren geleden dat ik ontdekte hoe ik door
middel van mijn schilderijen uiting kan geven aan mijn
beleving van de wereld. Ik zie de magie in de “gewone”
dagelijkse dingen. De schoonheid van de natuur, de wijze
waarop de levende wereld zich in kleuren en vormen
zichtbaar maakt. Ik schilder omdat ik de magie zie in de
alledaagse eenvoudige dingen, die wil ik op doek
vastleggen en mensen raken.
Geïnspireerd door die schoonheid schilder ik vooral
vogels, waarbij de mus een bijzonder plekje heeft in
mijn hart. Dat kleine, alledaagse vogeltje verbindt mens
en natuur. Pas toen ik met echte aandacht naar dit
wonderlijke vogeltje ging kijken, zag ik de prachtige
schakering van kleuren in de vleugels, de minuscule maar
onmiskenbare tekening in de pootjes, de brutale oogjes,
vol van een bijna eigenwijze en ontwapenende
ondeugendheid. Dat is wat ik de wereld terug wil geven,
of liever wat ik met andere mensen wil delen. Het
vermogen om samen met mij, als het ware door mijn ogen
naar de schoonheid van de natuur te kijken. Beleven, hoe
wat vaak zo eenvoudig en vanzelfsprekend lijkt door de
dagelijkse aanwezigheid, in werkelijkheid heel bijzonder
is.
Schilderen is als het ware opnieuw leren kijken. Zowel
naar jezelf, in de wijze waarop je de wereld om je heen
beleeft, als ook naar de myriade vormen waarin het
leven, de wereld om ons heen zichtbaar wordt. En net als
andere kunstenaars voor mij, heb ook ik een geheel eigen
wijze gevonden om uitdrukking te geven aan wat ik zie en
voel. Ik ben dat zelf ‘warm realisme’ gaan noemen.
Het licht is daarbij mijn meest belangrijke instrument.
Het Clair-Obscur waarmee de oude Hollandse meesters al
volop experimenteerden. De wijze waarop de ‘personages’
op het doek, letterlijk vanuit het donker, door het
licht gedragen kunnen worden naar een punt waarop ze
bijna van het doek weg lijken te vliegen.
|
